سخنانی از امام علی علیه السلام

«أَکبرُ العَیبِ أن تَعیبِ ما فیکَ مِثلُه.»

(نهج البلاغه، حکمت 353)

بزرگترین عیب آن است که آنچه را که خود داری، بر دیگران عیب شماری.

 

«مَن نَظَر فی عَیبِ نَفسِه اشتَغَل عَن عَیبِ غَیره.»

(نهج البلاغه، حکمت 349)

هر که در عیب خود نگرد عیب جویی دیگران از نظرش برود.

 

«لایُعابُ المَرءُ علی تَأخِیرِ حَقِّهِ، انّما یُعابُ مِن أَخذِ ما لَیسَ لَه.».(نهج البلاغه، حکمت 166)

آدمی را عیب نیست که حقش به تأخیر افتد همانا عیب آن است که دست بناحق برآرد.

 

«مَن نَظَرَ فی عُیُوبِ النّاسِ فَأَنکَرَها، ثُمّ رَضِیَها لِنَفسِهِ، فَذلِکَ الأحمَقُ بِعَینِه.»(نهج البلاغه، حکمت 349)

هر کس عیبهای مردم را دید و بر آنها نپسندید سپس همان را بر خود پسندید بعینه احمق است.

 

«أَعسَرُ العُیُوبِ صَلاحاً العُجبُ واللّجاجة.»

(ابن ابی الحدید، ج 20، ص 322)

سخت درمانترین عیبها، عیب (خودپسندی) و لجبازی است.